Het is alweer het 9e album van deze progressieve metal band, of 10e als je de tijd voor James LaBrie meerekent , maar deze keer met een nieuwe platenmaatschappij, Roadrunner Records. Het eerste nummer, In The Presence Of Enemies Part 1, is een opener van Dream Theater zoals je die van hun gewend bent, de cd wordt afgesloten met het nummer In The Presence Of Enemies Part 2. Het 5e nummer, Repentance, is een tamelijk zacht nummer vergeleken met de rest van het album ( het is overigens 'n deel van een serie van 4, de vorige drie zijn: "The Glass Prison", "This Dying Soul" en "The Root of All Evil" elk een van de nummers op de vorige studio albums) . Wat toch wel het meest aparte is aan dit nummer, is dat er een aantal gastmuzikanten aan meedoen, namelijk Mikael Akerfeldt, Jon Anderson, David Ellefson, Daniel Gildenlow, Steve Hogarth, Chris Jericho, Neal Morse, Joe Satriani, Corey Taylor, Steve Vai en Steve Wilson. Het nummer wat in mijn ogen deze plaat compleet maakt is toch wel Constant Motion. Het werd al voor de release op de MySpace van Dream Theater gezet, en gaf een goede indruk van hoe het album zal zijn. Met de voorgangers Train Of Thought en Octavarium is dit toch weer een geslaagde plaat, redelijk wat van het oude, maar genoeg nieuws om je te blijven interesseren.
Om maar met de deur in huis te vallen: Porcupine Tree wordt beter en beter. Na het zeker niet onverdienstelijke "Deadwing" komt de band van Steve Wilson nu met een concept album, en wat voor één! Oude tijden herleven, heerlijk lange nummers met flinke gitaarsolo's en vele tempowisselingen, met als hoogtepunt het bijna 17 minuten durende "Anesthetize". Progrock in de ruimste zin van het woord (van Pink Floyd tot Dream Theater) en van een zeer hoog niveau. Als Porcupine Tree zo doorgaat ben ik zeer nieuwsgierig naar het volgende album. Wat een prachtplaat!
De tijd van het jaar brengt het met zich mee, want er komen ontzettend veel nieuwe cd's uit, ook van bands waar je niet van verwacht ooit nog iets te horen. Neem nu deze nieuwe cd van Europe, je weet wel van: "The Final..." en de rest krijg ik niet uit m'n strot. Ik weet niet wat ik hoor, is dit echt die band van dat gedrocht van 20 jaar geleden???? Die jongens weten dus echt wel hoe het wél moet. Ze leveren een meesterlijke cd af waarop de gitaarsolo's je om de oren vliegen. Af en toe nemen ze even wat gas terug (met zelfs een niet storend kinderkoortje...) om er daarna weer vol tegen aan te vliegen, met het geweldige "Devil Sings the Blues" als afsluiter. Jammer dat die gitaarsolo op het eind weggefaded wordt, die had nog wel een paar minuten door mogen gaan. Verrassing van het jaar ?!?!!!
Tracklist
Om maar met de deur in huis te vallen; Skid Row is terug! De band, waar na de successen van begin jaren 90 enfant terrible Sebastiaan Bach uit vertrok, heeft een nieuwe cd. De muziek neigt enigzins naar punkrock maar de ware hardrock liefhebber kan er zeker van genieten. De songs zitten goed in elkaar en er is variatie genoeg. Er is zelfs een kort uitstapje naar country in het nummer "You Lie" (dat overigens in twee uitvoeringen op de cd staat). Verder is het motto "gaan mat die banaan" en rockt het vijftal er lustig op los. Ook de onverwachte cover op de plaat ("Strenght" van The Alarm) mag er zeker zijn. Enig minpuntje zou kunnen zijn dat de cd maar ongeveer 40 minuten muziek bevat, maar er zit gelukkig een repeat knop op. Verrassend goede plaat!
Tracklist:
Skid Row bestaat uit:
De brit Mike Slamer (bekend van Hardline, Warrant, Streets en nog wat andere bands) vond dat het tijd werd dat hij op z'n eigen benen ging staan. Dat is dus de band "Slamer" geworden. De eerste cd van dit viertal is getiteld "Nowhere Land" en ligt nu in de betere platenzaak. Het is een pracht cd geworden vol melodieuze hardrock.
Mike schreef alle nummers zelf en dat is hem zeker niet slecht af gegaan. De mooiste melodieen zijn uit zijn pen gekomen en hij heeft het keurig op cd kunnen krijgen. Daarbij heeft hij hulp gekregen van zijn mede bandleden, te weten: Terry Brock - zang, Chet Wynd - drums en percussie, Billy Geer - bas gitaar. Mike Slamer neemt alle gitaar partijen voor zich en bediend daabij ook nog eens het keyboard.
De cd zit een beetje in het vaarwater van Journey met zowel uptempo nummers als de onvermijdelijke ballads, maar kan zich zeker meten met het beste wat deze band heeft uitgebracht. Nergens is het vernieuwend maar het zit allemaal uitstekend in elkaar. Prachtige hardrock en ook nog eens haarfijn geproduceerd. Een must voor iedereen die van dit genre houdt !!!!!
Eindelijk is er weer een puur rock-album van de Zwitserse band Gotthard. De vorige albums waren gevuld met veel rockballads en waren te zoet. De jongens van Gotthard vonden dit ook en hebben de platenmaatschappij vaarwel gezegd. Het resultaat is een album wat zich kan meten aan een het negen jaar geleden uitgekomen ‘G-‘-album wat volgens vele fans het beste is. Ondergetekende sluit zich daar volledig bij aan. Bij het openingsnummer ‘All we are’ spettert de energie er vanaf! Wat een plaat!!! Een geweldige concert-opener als je het mij vraagt . Na deze geweldige energie-eruptie gaat het gewoon door met de volgende rocker ‘Dream on’, waarna onze ex-koppijnplaat ‘Lift ‘u’ up’ volgt. Na al dit rockgeweld kunnen we even tot rust komen met een ballad, waarin de heren nog steeds heel goed in zijn. Maar de rust duurt niet lang. Het begin van ‘Cupid’s arrow’ doet aan nummers van Deep Purple denken maar dan op z’n Gotthard’s; heerlijk. Gevolgd door een wat rustiger nummer gaat de rock-train daarna gewoon weer verder. ‘I’m alive’ zingt Steve Lee, waarmee wij het helemaal eens zijn. Als je het hele album stil op je stoel hebt kunnen zitten gaat dat zeker niet meer lukken bij ‘The other side of me’, wat het laatste stevige nummer is van het album. Er volgen nog 2 rustige ballads waarna we de cd weer opnieuw starten. Kortom: een heerlijk album waarbij de bekende Gotthard-rockballads zeker niet ontbreken, maar waar de gitaar en stampende ritmes het album volledig domineren. Het Bon Jovi-pad is verlaten en Gotthard is weer helemaal terug in rockland! Nu nog een concert in Nederland… en dan is het plaatje helemaal compleet.
In de tijd dat wij nog met autootjes aan het spelen waren, hadden Geddy Lee, Alex Lifeson en Neil Peart al wat meer interesse in muziek. Op hun pick-up lag materiaal van The Who, Jimmi Hendrix, Yardbirds en nog meer bekende rockbands uit de 60-er jaren. Net beginnend in bandjes hadden ze nog geen eigen materiaal en speelden ze muziek van deze 60-er jaren rockbands. Inmiddels zijn we meer dan 40 jaar verder, maar soms hoor je nog deze oude nummers ergens op de radio voorbij komen. Ter gelegenheid van het dertig-jarig bestaan van Rush, hebben Geddy, Neil en Alex een album opgenomen met de muziek waar zij vroeger naar luisterden en waardoor ze in het begin ook beïnvloed waren. Het is een album geworden met heerlijke covers, waarbij aan het origineel totaal geen afbreuk wordt gedaan. Rush speelt de nummers zoals deze 40 jaar geleden ook werden gespeeld, alleen met het verschil dat er Rush-apparatuur wordt gebruikt en natuurlijk met 3 rotten uit het vak. Alle nummers hebben door deze Rush-ingrediënten iets speciaals meegekregen. Een heerlijk album om naar te luisteren; je kunt horen dat Rush de nummers met ontzettend veel plezier opgenomen hebben. Het album is zowel op cd als op vinyl verkrijgbaar. En natuurlijk hebben we hier inmiddels de geïmporteerde ouderwetse elpee binnen. Eens kijken of we die ook weer ouderwets grijs kunnen draaien!