Hier maar weer eens een concertverslag (het laatste is eigenlijk te oud....niet dat wij niet meer naar concersten gaan, recent nog naar Porcupine Tree in de HMH geweest, maar het komt er meestal niet van een verslagje te maken)

Nu dan maar eens wel gedaan en dat omdat het concert van Riverside in de Pul in Uden echt GEWELDIG was. De Poolse band stak in een bloedvorm en speelde retestrak. Het concert begon met nummers van de eerste drie albums (waar de meeste bands meestal met de nieuwe beginnen...) om daarna het nieuwe album "Anno Domini High Definition" intergraal te spelen. Het geluid in de Pul was voortreffelijk, ieder bandlid was goed te horen en een fantastische bak herrie werd afgewisseld met rustige passage's. Piotr Grudzinski toverde de mooiste solo's uit zijn gitaar, Piotr Kozieradski beukte lustig op de drums, Michal Lapaj liet erg goed keyboardspel horen en Mariusz Duda liet zijn bas flink knorren en was ook nog erg goed bij stem. Fantastische band die samen met Dream Theater en Porcupine Tree wat mij betreft de top 3 van de prog-rock bands van dit moment vormt. Wat de avond verder compleet maakte was dat de bandleden zich na het concert bij het publiek voegde om daar gezellig na te praten, lp's en cd's te signeren. Volgende keer ga ik zeker weer!

Setlist:

02 Panic Room

Second Life Syndrome

Schizophrenic Prayer

The Same River

In Two Minds

Hyperactive

Driven to Destruction

Egoist Hedonist

Left Out Play

Hybrid Times

Toegift 1:

Stuck Between

Reality Dream 2

Reality Dream 3

Toegift 2:

Rapid Eye Movement

Voor het zesde Arrow Rock Festival was opnieuw een andere lokatie gekozen. Na 4 jaar Lichtenvoorde en één jaar Biddinghuizen was dit keer het Nijmegense Goffertpark toneel voor dit festival, waar oude, licht tot extra belegen en jonge Rockers elkaar vinden. Ook dit jaar had organisator Mojo een aantrekkelijk affiche gemaakt. De meeste bands slaagden erin om de verwachtingen waar te maken.

De eerste kennismaking met het Goffert Park is ons slecht bevallen. Het is niet leuk om met duizenden door een trechter te moeten om binnen te komen en daar dan een uur over te moeten doen. Zeker niet als om klokslag kwart voor één REO Speedwagon inzet met “don’t let him go”. Voor ons had de organisatie dat niet zo letterlijk hoeven nemen…. Toen we rond één uur eindelijk binnen waren was er een stralend zonnetje. Staand en liggend in dat zonnetje hoorden we hoe REO Speedwagon een uitstekende set neerzette, met als uitsmijter de klassieker “Ridin’ the storm out”.

Daarmee was het meteen tijd voor een band waar wij veel van verwachtten: Gotthard uit Zwitserland. En die verwachting kwam helemaal uit. Onder aanvoering van zanger Steve Lee en gitarist Leo Leonie denderde Gotthard als een lawine over het enthousiaste publiek. Wij denken dat ze intussen ook in ons land wel een naam hebben gevestigd. Het was jammer dat Gotthard en Journey vlak na elkaar waren geprogrammeerd. Nu werd het kiezen tussen een plek vooraan en dus een stuk van Gotthard missen, of tot het einde bij Gotthard blijven en Journey van afstand volgen. Twee jaar geleden verzorgden ze al een perfect optreden in de tent op Arrow Rock en dus waren de verwachtingen hooggespannen. Die verwachtingen werden meer dan bewaardheid. De nieuwe zanger Arnel Pineda (bouwjaar 1967) danste en wervelde aan één stuk over het podium in een set, waarin het prachtige nieuwe album net zo goed aan bod kwam als de klassiekers uit de rijke Journey historie.

Na deze 3 vertegenwoordigers van het melodic (hard-) rock genre werd het programma even wat minder interessant wat ons betreft. De behoefte om Kansas nog een keer te zien, na hun kleurloze optreden van 3 jaar geleden, was er niet. Def Leppard zette een strakke show neer, af en toe een beetje te gelikt maar met veel energie. Natuurlijk werden alle hits gespeeld. Daarmee werd het etenstijd. Keuze te over, van geurige gebraden kippetjes tot een vegetarisch hap en van puntzakken friet tot kruidige indonesische maaltijden. Althans, zo zagen ze er op de foto’s uit. Want ook dit jaar was vier-en-een-halve munt á € 2,30 per munt bijna diefstal voor een wankel bordje rijst, bestrooid met een handjevol kroepoek. De regen maakte het eten er ook niet handiger op. Tijdens het eten hoorden we, gelukkig heel ver op de achtergrond, hoe Twisted Fuckin’ Sister een fuckin’ poging deed om in elke fuckin’ zin toch minimaal één keer het f..-woord te roepen om op die fuckin’ manier de fuckin’ stemming naar een fuckin’  hoger niveau te brengen.

Tijd voor Whitesnake, dat juist een heus nieuw album heeft uitgebracht met uitsluitend nieuwe songs. Een prachtig album dat veel verwachtingen wekte voor het optreden. Het werd een deceptie. Waar bij de zangers van Gotthard en Journey het plezier ervan af spatte, stond David Coverdale op het podium als een getergde oude man met een van pijn vertrokken masker, die met veel moeite het geluid van een schorre kraai voortbracht. “Here’s a song for ya”, is een gevleugelde kreet van hem. Here’s an advice for ya, zou ik willen zeggen: stoppen. Eigenlijk is het heel triest om een held van vroeger zo te zien afglijden. Het moet voor de band ook moeilijk zijn, want die staat nog steeds als een huis. Traditiegetrouw mocht Adje van den Berg zijn ding doen op “Here I go again”. Dat blijft toch een kippenvel moment.

Nog 2 bands te gaan. Motörhead behoorde op voorhand niet tot onze favorieten maar stond als een huis. Lemmy klonk ook als een schorre kraai, maar dat deed hij 30 jaar geleden ook al. Het was hard en strak en dat was ook nog goed te horen toen we een klein half uurtje in de rij stonden voor een –overigens heerlijk- kopje koffie.

Met Kiss had de organisatie een waardige afsluiter in huis gehaald. Dat de heren er een spectakel van maken is sinds jaar en dag bekend, maar ook muzikaal stond het. 2 uur lang draaide het om het jubileum van het Kiss Alive album, dat 35 jaar geleden werd uitgebracht en voor de fans nog steeds hét ultieme Kiss album is. Alle registers werden opengetrokken. Veel vuur, rook, confetti  en vooral vuurwerk. Kiss zette een show neer die van de eerste tot de laatste minuut boeide. En ja, “I was made for loving you” speelden ze ook!

Wat ons betreft zijn we er volgend jaar zeker weer bij. Tot slot een kritische noot voor de organisatie: probeer niet het onderste uit de kan te halen. Geef de bezoekers het gevoel dat ze welkom zijn en niet alleen dienen om te worden uitgemolken. Voor 69 Euro per kaartje (excl. servicekosten) mag je toch verwachten dat je op een normale manier het terrein op kunt komen en ook in de buurt van het grote podium kunt staan. Daar hoef je toch niet nog eens honderd Euro extra voor te vragen….. En ga nu eens een keer normale prijzen vragen voor drankjes en vooral eten. Dan kunnen we ons volgend jaar voor 100% aansluiten bij het dankwoord van de organisatie, dat vandaag op de site staat:

Bedankt voor deze waanzinnige dag! De bands, het veld, de bezoekers, het vuurwerk en natuurlijk de geweldige sfeer is precies zoals ik het altijd bedoeld had!

You wanted the best, you got the best!

Rock on..

Rob Trommelen, festivaldirecteur

Zo af en toe maak je het mee. Dan heb je kaartjes gekocht voor een concert waarvan je op voorhand denkt: "dat zou best wel eens een leuke avond kunnen worden". En dan loop je een aantal uren later nog een beetje verdwaasd naar buiten met het gevoel "Ik heb hier vanavond iets bijzonders meegemaakt". Zo'n avond was het op zaterdag 16 februari in Poppodium Plato in Helmond. Afgelopen november moest het concert nog worden afgelast wegens ziekte binnen de band. Die teleurstelling werd ruimschoots goedgemaakt. Vanaf de eerste klanken van de opener "Master of illusion" had de band de zaal aan haar voeten liggen. Het perfecte geluid en een enorme positieve, energieke uitstraling maakten het concert tot één groot feest. Zoals verwacht lag het accent op songs van het laatste album "The Domino Effect", maar ook oudere nummers kwamen voorbij. Zoals de eerste hit ooit, een cover van Billy Joe Royal's "Hush", uit 1967, vooral bekend geworden in de uitvoering van Deep Purple. De zaal zong en klapte massaal mee en de bandleden waren al snel helemaal in hun element. Zanger Steve Lee heeft niet voor niets als bijnaam "The Voice". Met groot gemak haalt hij de hoogste noten en zijn volume is indrukwekkend. De heren hadden er erg veel zin in. Na ruim anderhalf uur volgde een toegift met 2 ballads en het ultieme feestnummer "Lift U up". Maar daarmee was de Zwitserse koek nog niet op. Manfred Mann's "The mighty quinn" werd neergezet in een uitvoering met 3 gitaren en terwijl Lee voor de zoveelste keer afscheid nam van het dampende publiek bedacht hij zich. "Moeten jullie morgen werken, lopen jullie niet weg als we nog een nummer doen? Nee, er was niemand die dat in zijn bolle hoofd haalde. En zo werden nog een keer alle registers open getrokken voor de afsluiter die dit concert verdiende. Een spetterende versie van Led Zeppelin's "Rock 'n' Roll". Gotthard is in Zwitserland heel groot. Wij weten sinds vandaag waarom dat is. Ze hebben er verstand van, die Zwitsers!

Drie jaar geleden waren ze er ook. Destijds om het 30-jarig bestaan te vieren. Dat was blijkbaar goed bevallen, want dit keer hadden de heren Lee, Lifeson en Peart Ahoy' Rotterdam uitgekozen als decor voor de DVD van de "Snakes and Arrows" tour. Voor dat doel waren maar liefst 14 camera's geïnstalleerd, waarvan één zwenk-exemplaar over onze hoofden zweefde. Aan voorprogramma's doet Rush niet. De fans krijgen waar voor hun geld in een ruim 3 uur durende, tot in de perfectie geregisseerde show. Onderbroken door een korte pauze, want de heren zijn ook de jongste niet meer. Geruchten gaan dat dit de laatste tour was, maar als we kijken naar hetgeen ze nog steeds presteren, dan kunnen wij dat haast niet geloven. Aan populariteit geen gebrek en dan vooral niet aan de overkant van de plas, want daar zijn de zalen vol en bereiken de albums steevast de hoogste plaats in de albumlijsten.

Rush speelde vandaag een setlist, die werd gedomineerd door het nieuwe album. Maar ook de prachtige albums Permanent Waves en Moving Pictures kwamen met elk 4 songs goed aan bod. Met z'n drieën produceren ze een perfect geluid. Complimenten dit keer speciaal aan de geluidstechnici, die hun zaakjes veel beter voor elkaar hadden dan 3 jaar geleden. Eén minpuntje: een van de bezoekers had zich vanaf het begin van het concert helemaal verlekkerd op de gebraden kippetjes die de hele tijd hingen te garen in 3 grill-ovens. Maar de kippetjes bleven waar ze waren..... Het is lastig om het hoogtepunt aan te geven. Voor mij was dat Natural Science. Lang niet gehoord, maar wat is dat toch een geweldig nummer! Jammer dat Neil Peart schijnbaar zo weinig plezier beleeft aan de concerten. Die zat 3 uur lang met een strak gezicht opgesloten in zijn drumkit, zonder een spier te vertrekken. Volgende keer zijn we er weer. Want die volgende keer komt heus wel!

Setlijst:
Limelight
Digital Man
Entre Nous
Mission
Freewill
The Main Monkey Business
The Larger Bowl
Secret Touch
Circumstances
Between The Wheels
Dreamline

Pauze

Far Cry
Workin' Them Angels
Armor And Sword
Spindrift
The Way The Wind Blows
Subdivisions
Natural Science
Witch Hunt
MalNar
Drum Solo
Resist
Distant Early Warning
The Spirit Of Radio
Tom Sawyer

Toegift:
One Little Victory
A Passage to Bangkok
YYZ

Maandagavond 27 november 2006 was het zover: Iron Maiden geeft een concert in de Brabanthallen in Den Bosch. Kaartjes zijn al lang geleden aangeschaft maar eindelijk kunnen we ze dan toch gebruiken. Na de auto geparkeerd te hebben op een of ander verschrikkelijk modderig veld, waar je ook nog eens 8 euro voor moet betalen, trekken we richting de Brabanthallen. Op de brug voor de hal horen we de geluiden van het voorprogramma van Trivium al; die zijn alvast begonnen. Geeft niet want zo goed klinkt dat niet. Voorzien van de nodige drankjes staan we enige tijd later te wachten totdat de heren van Maiden hun opkomst gaan maken. Net voor 9 uur is het dan zover: onder leiding van zanger Bruce Dickinson barst het geweld los. Het nieuwe album ‘A Matter Of Life And Death’ wordt bijna compleet afgewerkt. Helemaal niet erg want het is een schitterende plaat en ze spelen voortreffelijk. Het geluid is overigens ook goed, wat je niet zou verwachten als je de hal ziet die bestaat uit grote metalen oppervlakten met wat stellages om lampen e.d. aan op te hangen. De geluidstechnici hebben perfect werk geleverd.
Na meer dan een uur wordt het eerste oudje gespeeld:'Fear Of The Dark’. Het publiek gaat nu helemaal uit z’n dak waarmee duidelijk is geworden dat ze allemaal voor het oudere materiaal zijn gekomen. In het laatste gedeelte van het concert wordt iedereen dan ook op z’n wenken bediend met lekkere ouderwetse Maiden nummers.
Het podium is werkelijk prachtig opgebouwd alsof de heren in een slagveld staan. Tijdens het nummer ‘Iron Maiden’ wordt er zelfs een heuse tank het podium opgereden; indrukwekkend.
In de toegift, die opent met ‘2 Minutes To Midnight’, spelen ze nog 3 nummers waarna de lampen aangaan en we na iets meer dan anderhalf uur Maiden de Brabanthallen verlaten. Een prachtig optreden van een band die al vanaf 1980 muziek maakt. Met de belofte op zak dat ze in 2008 terug komen om meer oud materiaal te spelen, gaan we rond 11 uur voldaan naar huis.

Setlist:

1. "Different World"
2. "These Colours Don't Run"
3. "Brighter Than a Thousand Suns"
4. "The Pilgrim"
5. "The Longest Day"
6. "Out of the Shadows"
7. "The Reincarnation of Benjamin Breeg"
8. "For the Greater Good of God"
9. "Lord of Light"
10. "The Legacy"
11. "Fear of the Dark"
12. "Iron Maiden"
Toegift:
13. "Two Minutes to Midnight"
14. "The Evil That Men Do"
15. "Hallowed Be Thy Name"

De Britse rockgroep amplifier heeft op zaterdag 4 november een concert in W2 in 's-hertogenbosch gegeven. De band, die met hun debuut album zeer verdienstelijk bovenaan in onze platenkast staat heeft de fundering van de concertzaal doen trillen met hun zware en harde (maar toch ook melodieuze) rock. Inmiddels heeft de band een tweede cd uit en ook die plaat is overdonderend. De band bestaat uit zanger/gitarist Sel Balamir, drummer Matt Brobin en bassist Neil Mahony en is opgericht in het begin van deze eeuw en afkomstig uit Manchester. Het concert was geweldig! De band begon met de eerste twee nummers van de nieuwe cd (Gutav's Arrival en Fortuna), Daarna wisselden de nummers van de twee cd's elkaar mooi af met als hoogtepunt de eerste toegift. Hier speelde de band een geweldige uitvoering van het afsluitende nummer van hun debuut (Ufo's). Daarna kwamen ze nog een keer terug met het minder bekende Glory Electricity en was de koek echt op. Prachtige afsluiting van een concert om niet snel te vergeten!